روشنم خورشید عمرت روشن و تابنده باد!/آفتاب ازچشم های روشنت شرمنده باد!

روشن جان!
ای بهار سرسبز من !سرو بالا بلندم!ای بهار آمده در پاییز و زمستان !ای بزرگترین  وشیرین ترین  اتفاق   و شادی زندگی ما در بلند ترین شب سال  سال بد سال مرگ !  ای ذات زندگی! ای پیچیده در جان ودل و رگ و پوست و خون من !ای   رهاورد شیرین زندگی !   آبی! سبز!آسمان!  دریا  !دشت پر گل     !جنگل سرسبز!سر و جانت همیشه سبز!خوش آمدی به این دنیا !ما خوش بخت و خوشوقت و خوش حالیم که ترا را داریم ! یاد اون روزی میفتم که در اون اتاق خصوصی بیمارستان آریا آوردنت که شیر بخوری که جانم را و وجودم را به جانت و وجودت گره بزنم  من خسته و افسرده و ماتمزده بودم و تو خواب بودی خوابی آرام.بغلت کردم به سینه فشردمت و به محض این که طعم شیر من در کامت نشست چشم گشودی  چشمان دریا- جنگلت را  و دلم فرو ریخت !عاشقت شده بودم! با هر مکیدن شیر و بار هر پلکی که زدی گفتی:((سلام مادر !من اومدم که هواتو داشته باشم!تو هم هوامو داشته باش!))و سپاسگزارم که همیشه هوامو داشتی ! تو از نسل جنگی نسل توپ و تانک و بمب و موشک  نسلی که با سرود(( ما مسلح به الله اکبریم))شادی ورقص را تمرین کرده ومن از نسل مادرانی که گهواره ی کودکانشان را با لالای اندوه تکان داده اما ایستاده و شاهد بالیدنت بوده و امروز روز تست و روزگار تو!روز و روزگارت سرشار از خوشی باد که جانم به جانت بسته است زاد روزت را به خودم و بابات و نازلی تبریک میگم خوش آمدی ترجیع خردسال ((حسن))روشن!

یادش اگر چه خاموش کی می شود فراموش

یادش اگر چه خاموش کی می شود فراموش؟ به یاد حسن و برای دل خونین خودم!



آسمان امسال تاسوعا و سوم آذر  گرفته است چون دل گرفته و خونین من! محرم و تاسوعا و سوم آذر امسال به هم رسیده اند و این تداخل نمیدونم چند سال یک بار اتفاق میفته. برای خیلی ها این موضوع چندان مهم نیست اما برای من نه!



حسن برادر نارنین  من در تاسوعایی به دنیا پا گذاشت که روز مشروطه ی ایران هم بود خوب یادمه مادر بزرگم-مادر مامانم- وقتی فهمید بچه پسره با هیجان گفت:این پسر در راه امام حسین قمه خواهد زد!)) و ظهر که خبر را به بابام دادن گفت  :((روز مشروطه!  پسرم انقلابی خواهد شد!)) و شد هر دوی این ها!



پدرم اجازه نمی داد که ما برای تماشای دسته از خونه بیرون بریم ولی اون روز  بس که خواهر کوچک تر ما بهانه ی مامانو گرفت و گریه کرد و بی تابی   مادر بزرگ ها به من اجازه دادن که برم تماشای دسته و اشرف رو هم با خودم ببرم و من  7-8 ساله اشی 3 -4 ساله را بغل کردم و پادر به سر دنبال دسته راه افتادم از دم مسجد خودمون  کوچه به کوچه و خیابان به خیابان و از داخل بازار  با مغازه های بسته با درهای چوبی رفتیم تا امامزاده ی شهرمون  توقفی اونجا بود و باز راه رفته را دنبال دسته بر گشتم  اونقدر بچه بودم که از گم شدن بترسم لاجرم حواسم بود از آدمای تماشاچی دسته دور نشوم!اولین تجربه استقلال و در عین حال مسوولیت پذیریم!


ما بزرگ شدیم اما حسن بزرگتر شد  قهرمان شد! حسن برادرم ای شیر شیر های نرم برادرم !پدرم! یار و یاورم ! پسرم!ا


امشب دل آسمان هم چون دل ما گرفته اس  ایلیا پسر بهروز مهمان عزیز ماست با بغضی فرو خورده در گلو !من دارم باهاش حرف می زنم نگاهش که می کنم جوان بالا بلند من گریه می کند!عمو حسنی که هرگز ندیده بودش اشکش را در آورده!

داشتم می گفتم که حسن در تاسوعا به دنیا اومد در تاسوعا  شیر ما در زنجیر شد و در سوم اذر  قفس در هم شکست
  چرخ زمان چرخید و چرخید و این دو روز امسال بر هم منطبق شدن روز شگفتن و پرپر شدن قهرمان زندگیمان حسن!((آذرخشی بود و غرید و درخشید و گذشت!))یادش در دل ما جاودانه است و گرامی  او از عاشق ترین عاشق های انسان بود
 و از زبان حسین بشنوید حسن را:
دشمن شکست اگر چه ز تو پر و بال تو
اما به جز شکست نبرد از جدال تو
آغاز پر زدن به سوی آفتاب بود
در انفجار آتش و خون بال بال تو
آتش گرفت یکسره نیزار شیر من!
وقتی به خون گرم تو آغشت یال تو
 این خاکدان سزای چو تو پاک جان نبود
حالی به باغ خلد چگونه است حال تو؟
آن سایه ی تو بود که از ریشه تیشه خورد
سرو است اگر نه تا به قیامت مثال تو
آوازهات دهان به دهان می رود چو عشق
بی آن که کهنگی بپذیرد مقال تو
در باغ مه گرفته ذهنم همیشگی است
رعنایی تو سبزی تو اعتدال تو


پیداست جای تیغ تو بر شب اگر چه بود
کوتاه چون شهاب شتابان مجال تو
برسینه چار لاله در آفاق ذهن من
پر می زند پرنده ی سبز خیال تو
...........
گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار))
پاسخ رسید چون زدم از ((خواجه)) فال تو




 

به بهانه ي روز پدر و براي دل تنگ خودم!

 روز پدر كه ميايد من كه الان زني  در آستانه ي 60 سالگيم  را  دلتنگ پدر ميكند .  او كه همه  عمر و جوانيش را براي فرهنگ و آموزش فرزندان ميهنش سپري كرد او كه معلم بسياري از انسان هاي آزاده ي  شهرمان بود    پدرمكه  نام مدرسه اش صمد بهرنگي بود و هنر بود و سعدي بود و صايب بود .    او كه كتابخانه اش  به روي همه ي بچه هاي محل و شهر را كه تشنه ي دانستن بودند  باز بود  پدر معلم من  پدر  همه ي بچه هاي پدر از دست داده ي فاميل هم بود  او پدر حسين و حسن وبهروز بود  او كه داغ حسن بر دل داشت و وصيت كرد كه روي قبرش بنويسيم ((رفت به ديدار حسن , منزوي)) خوش شانس بود كه داغ حسين را نديد من با احترام به روح پدر و برادرانم اين نوشته ي كوتاه را همراه با شتري از حسين تقديم ميكنم به بهروز كه برادر و همراه و پسر و دوست ماست  همراه و همبازي حسن در  بازي هاي كودكانه  و در راه مدرسه  و همراز و همدرد حسين در  بزرگسالي  و همبازي و  دوسعت و همراه و راهنماي روشن  از تولد  تا كنون .بهروز جان روزت مبارك پسر بزرگم  برادرم 
                                                                      
                                                                          تصوير در تصوير

آرزوي بزرگ و كودكانه ي  نزديك!
                                                   نزديك و دم دست!
 آن قدر كه:
               پتويت را كنار بزنم و
                                               كنارت بخزم
و كودكي خاطره ها
                         در بوي مانده ي  سيگارت
                                                            ورق بخورد
 فرقي نمي كند
                اگر اين دفتر
                                از ان طرف
                                                   ورق مي خورد
 تو مي توانستي پسر من بوده باشي
                                                پدر!
رها كردن بوي طلسمي سيگار
زير پتوي سنگين سليمان
كه آرزوي بزرگ كودكي تو بود و
حالا برگشته اسعت
                            تا بنشيند كنار پيري من
پهلو به پهلوي زمين گيري من
آه! پيش از آن كه
                      آن قدر تاريك بشويم
كه خاطره ي نارنجي چراغ ها
                                        يادمان برود
كبريتت را بده
                 تا
                     شمعي روشن كنم
وآن وقت
اگر خوش  داشتي
اول شعله را
                 فوت كن
وبعد
سرت را
             روي سينه ي من بگذار
تا لالايي بخوانم و خوابت كنم
خوابت غرق گل سرخ!
وچهار گل از همه سرخ تر
روي سينه ي پسر از همه زيباترت
كه دفتر
           از هر طرف ورق بخورد
تصويرش
آفتاب دودمان توست
تصويري با دو كاسه ي درخشان
                                           در دو دست
پر از عسل و
لبالب از
خون!

انگار همين ديروز بود! من بزرگ شده بودم و   مادرم  روپوش مدرسه ام را تنم كردو سر و وضعم را مرتب كرد و يه چمدون
 
 كوچولو كه م واسش رويه هم دوخته بود و گلدوزيش كرده بودرا داد  به دستم و با يه دنيا اميد دست ديگرم را سپرد به  دست بابام و ما از حياط خونه پا به كوچه گذاشتيم   اولين صبح بيداري

  پدرم قد بلندي داشت و قدم هاي بلندتر و من كه دستم به دست او بند  بود و دلم نيز  لبريز از  حسي كه برام ناشناس بود بايد به ازاي هر قدم او چهار پنج قدم كودكانه بر ميداشتم  يعني ميدويدم داشتم ميرفتم  تهيه يا همون آمادگي امروزي     دل تو دلم نبود
      اين پدرم بود كه اين بار دستم بگرفت و پا به پا مرا برد و دم در مدرسه سپرد دست مردي كه بعدا بهش ميگفتم با با  ومن داشتم ميرفتم مدرسه.دختر بزرگ خونه و عزيز پدر!

  ...   .وگذشت تا امروز با انبوهي از خاطرات. پدرم فرهنگي بود ومادرم خانه دار    اولين معلمان من  وحالا تا زنده ا م فراموش
 نمي كنم درسايي را كه اونا به من دادن
 نه قصه هاي مادرم را  ونه لحن و هيجانش را كه به قصه ها جان  مي داد و ما را در متن قصه ها مي برد
اون قصه ها قهرمانانش ما بوديم  ما! وپدرم كه همراه  با مادر درس(( آدم)) بودن به ما داد وامروز اونا نيستن   به همين سادگي!  دختري كه شب ها از هراس از دست دادن آنها  لحاف را رو سرش مي كشيد و آرام آنقدر گريه مي كرد و دعا مي كرد كه اونا
 هيچوقت نميرن  و هر صب بالش خيس اش  به يادش مي آورد كه ديشب را با چه بيم و اميدي به صب رسانده الان  زنده است و در باره شون مي نويسه و مرگ را به عنوان يه واقعيت _ هر چند گاهي خيلي تلخ-قبول داره  اينا را نوشتم تا بهشون بگم
 كه هنوز هم دلم براشون تنگه  هنوز هم نبودشون غصه دارم ميكنه واين روزا با چند روز فاصله
      سالگرد سفرشان است و بي مناسبت نيست دو تا غزل از دو تا برادراي عزيزم  را اينجا بيارم اولي  را بهروز گفته و دومي را حسين 
     . سبيل و بوسه و سيگار بر لبش حك بود        پدر كه مرد بلند كتاب وعينك بود
       تمام دلخوشي اش قد كشيدن شب بو             تمام دغدغه اش ارتفاع پيچك بود             
     
        دلش زوا شدن يك شكوفه وا مي شد          ولي گرفته ي گلدان تنگ ميخك بود                
       غم گذشته نمي خورد و حرص آينده         قلندرانه و رندانه فكر اينك بود
       در اين جهان كه بهارش خزان پي آمد داشت   نساخت پرده سرايي كه مرغ زيرك بود
      شب و صداي خش خود نويس  بر كاغذ       و صبح شعر جديدش كه زير تشك بود
       وبعد مدرسه كانجا دگر آقاجانم               آقا مدير من و آن هزار كودك بود
       شكست و خيمه ما هم فرو نشست آري     كه قامت خم رعناش نيز ديرك بود
       پدر! ببخش كه در اين غزل نگنجيدي       بزرگ بودي و شعرم حقير و كوچك بود

غزل 436
      همه روح خسته مادر!همه دل شكسته مادر!    همه تن تكيده مادر!همه رگ گسسته مادر
      تو رها وما اسيران زغم تو گوشه گيران        همه ما به دام مانده تو زبند رسته مادر!
     دم رفتن است باري نظري كه تا ببيني           كه چگونه خانه بي تو به غزا نشسته مادر!
    سفري ست اين كه ميلش نبود به باز گشتي     همه رو به بي نهايت سفرت خجسته مادر!

رنج گران و اشك روان

روشن رفت! روشني هم رفت! چه فايده داره اين آمدن ها ؟ مثل برق و باد ميان و ميرن . اون قديما , جدايي يعني يه كوچه اونور تر,  يه خونه اونورتر,  كمي قديمتر يعني نسل من فوقش  از شهري به شهري. اما حالا جدايي يعني فاصله ي كوه ها و دشت ها و دريا ها و اقيانوس ها!  نشد كه يك بار از رفتنشون  زر نزنم, نشد! حالا طول ميكشه تا من حالم سر جاش بياد. اين حس منو اونايي متوجه مي شن كه پاره ي تنشون پيششون نيست . دعا ميكنم يه روز بياد كه روزگار دوباره روزگار بشه!و خانواده ها باز كنار هم. تا اون روز واسه دلاي نازك و پر پري مادرا دعا كنيد!!!!!!

از سر دلتنگي

 بچه كه بوديم غروب كه مي شد حياط را آب و جارو ميكرديم  و فرشا را مي برديم  و پهن ميكرديم و    كلي همونجا با خواهر و برادرم حال ميكرديم و مادر هم كه مشغول آماده كردن شام بود  ما را به حال خودمون ميذاشت كه از سر و كول هم بالا بريم  و بالش  ها را توپ كنيم و از اين سر  به اون سر   نثار سر و كله ي هم كنيم و هميشه  در اين نبرد حسين برنده بود ! خب هم بزرگتر بود وهم پسر!  مادرم كارش كه تموم ميشد ميومد حياط يكي از بالشاروميدايم كه بهش تكيه كنه و لم بده  وكمي بعد حسين  ميفتاد به التماس و در خواست كه مامان قصه بگه  مامان هم پس از كلي نه ونو شروع ميكرد  قصه كه تموم ميشدد ميگفت  خب ديگه بسه الان بابا تون ميرسه  من صداي پاشو ميشنوم! ما هم تند وتند همه چي رو مرتب ميكرديم و  با باور اين كه مامان صداي پاي بابا را ميشنود و هي ميپرسيديم: حالا بابا كجاست؟ و مامان ميگفت مثلا سر كوچه ي سوم  .... دوم .... اول... و ه.....مي .ن حا....لا....در ميزنه! و دقيقا همون موقع پدر با سه ضربه آمدنش را اعلام ميكرد و اين حسين بود كه شب ها بايد در را باز مي كرد.  سلام و عليك  بابا بود و گاهي گلايه ي مامان از شلوغي ما و مخصوصا حسين  و بعد شام  و وبيشتر وقتا شب نشيني .  و بعد ... موقع خواب  كه كيف اصلي اينجا بود . رختخوابا پهن ميشد  و همه رديف ميرفتيم تو جاهامون  . من و حسين جاهامون نزديك هم بود و شروع مي كرديم  به سير و سفر در آسمان پر ستاره ي شهر مون ! عجب آسموني! پر پر از ستاره هاي ريز و درشت  پر نور وكم نور.  ستاره ها را نامگذاري كرده بوديم(حسين اين كار را ميكرد) و خب البته كه درشت ترين و درخشان ترينش مال او بود ! از همون موقع انگار ميدونست كه پر نور ترين ستاره ي آسمان غزل امروز ما خواهد شد  كلي با ستاره هامون حرف ميزديم و از آرزوهامون ميگفتيم. حسين ميگفت : ببين هرانساني يه ستاره  به نامش تو آسمون هست هر وقت ستاره اي سر بخوره  يعني يه نفر ميميره    ومن جقدر غصه ي اون مرده ي ناشناس را ميخوردم و تو دلم دعا ميكردم كه ستاره ي پدر و مادرمون هيچوقت سر نخوره .. اون وقتا خيلي در باره مرگ نميدونستم  هنوز هيچكدوم از بزرگاي خانواده  فوت نكرده بودن ولي وقتي يه ستاره سر ميخورد دل من هم سر ميخورد و گريه ميكردم و بالشم هميشه خيس بود ..... حالا  ديگه حسين نيست حسن نيست  پدرو مادر نيستن   ديگه اون آسمون پر ستاره هم نيست  اون حياط هم خالي و تنها  تو همون گوشه ي شهرمون  دوران پيري و كهولتش را طي ميكنه. دلم بزاي  حسين و حسن و مامان و بابام تنگه خيلي تنگ  باور كنيد انگار دنيا خاليستو آسمون بي ستاره و جاي عشق تو دنيا تنگ است خيلي!.