نام من عشق است

به بهانه ي روز پدر و براي دل تنگ خودم!

2011-06-16T11:59:00.000+04:30

روز پدر كه ميايد من كه الان زني در آستانه ي 60 سالگيم را دلتنگ پدر ميكند . او كه همه عمر و جوانيش را براي فرهنگ و آموزش فرزندان ميهنش سپري كرد او كه معلم بسياري از انسان هاي آزاده ي شهرمان بود    پدرمكه نام مدرسه اش صمد بهرنگي بود و هنر بود و سعدي بود و صايب بود .    او كه كتابخانه اش به روي همه ي بچه هاي محل و شهر را كه تشنه ي دانستن بودند باز بود پدر معلم من پدر همه ي بچه هاي پدر از دست داده ي فاميل هم بود او پدر حسين و حسن وبهروز بود او كه داغ حسن بر دل داشت و وصيت كرد كه روي قبرش بنويسيم ((رفت به ديدار حسن , منزوي)) خوش شانس بود كه داغ حسين را نديد من با احترام به روح پدر و برادرانم اين نوشته ي كوتاه را همراه با شتري از حسين تقديم ميكنم به بهروز كه برادر و همراه و پسر و دوست ماست همراه و همبازي حسن در بازي هاي كودكانه و در راه مدرسه و همراز و همدرد حسين در بزرگسالي و همبازي و دوسعت و همراه و راهنماي روشن از تولد تا كنون .بهروز جان روزت مبارك پسر بزرگم برادرم

                                                                          تصوير در تصوير

آرزوي بزرگ و كودكانه ي نزديك!
                                                   نزديك و دم دست!
آن قدر كه:
               پتويت را كنار بزنم و
                                               كنارت بخزم
و كودكي خاطره ها
                         در بوي مانده ي سيگارت
                                                            ورق بخورد
فرقي نمي كند
                اگر اين دفتر
                                از ان طرف
                                                   ورق مي خورد
تو مي توانستي پسر من بوده باشي
                                                پدر!
رها كردن بوي طلسمي سيگار
زير پتوي سنگين سليمان
كه آرزوي بزرگ كودكي تو بود و
حالا برگشته اسعت
                            تا بنشيند كنار پيري من
پهلو به پهلوي زمين گيري من
آه! پيش از آن كه
                      آن قدر تاريك بشويم
كه خاطره ي نارنجي چراغ ها
                                        يادمان برود
كبريتت را بده
                 تا
                     شمعي روشن كنم
وآن وقت
اگر خوش داشتي
اول شعله را
                 فوت كن
وبعد
سرت را
             روي سينه ي من بگذار
تا لالايي بخوانم و خوابت كنم
خوابت غرق گل سرخ!
وچهار گل از همه سرخ تر
روي سينه ي پسر از همه زيباترت
كه دفتر
           از هر طرف ورق بخورد
تصويرش
آفتاب دودمان توست
تصويري با دو كاسه ي درخشان
                                           در دو دست
پر از عسل و
لبالب از
خون!

2011-02-19T23:45:00.000+03:30

انگار همين ديروز بود! من بزرگ شده بودم و   مادرم روپوش مدرسه ام را تنم كردو سر و وضعم را مرتب كرد و يه چمدون

كوچولو كه م واسش رويه هم دوخته بود و گلدوزيش كرده بودرا داد به دستم و با يه دنيا اميد دست ديگرم را سپرد به دست بابام و ما از حياط خونه پا به كوچه گذاشتيم   اولين صبح بيداري

پدرم قد بلندي داشت و قدم هاي بلندتر و من كه دستم به دست او بند بود و دلم نيز لبريز از حسي كه برام ناشناس بود بايد به ازاي هر قدم او چهار پنج قدم كودكانه بر ميداشتم يعني ميدويدم داشتم ميرفتم تهيه يا همون آمادگي امروزي     دل تو دلم نبود
      اين پدرم بود كه اين بار دستم بگرفت و پا به پا مرا برد و دم در مدرسه سپرد دست مردي كه بعدا بهش ميگفتم با با ومن داشتم ميرفتم مدرسه.دختر بزرگ خونه و عزيز پدر!

...   .وگذشت تا امروز با انبوهي از خاطرات. پدرم فرهنگي بود ومادرم خانه دار    اولين معلمان من وحالا تا زنده ا م فراموش
نمي كنم درسايي را كه اونا به من دادن
نه قصه هاي مادرم را ونه لحن و هيجانش را كه به قصه ها جان مي داد و ما را در متن قصه ها مي برد
اون قصه ها قهرمانانش ما بوديم ما! وپدرم كه همراه با مادر درس(( آدم)) بودن به ما داد وامروز اونا نيستن   به همين سادگي! دختري كه شب ها از هراس از دست دادن آنها لحاف را رو سرش مي كشيد و آرام آنقدر گريه مي كرد و دعا مي كرد كه اونا
هيچوقت نميرن و هر صب بالش خيس اش به يادش مي آورد كه ديشب را با چه بيم و اميدي به صب رسانده الان زنده است و در باره شون مي نويسه و مرگ را به عنوان يه واقعيت _ هر چند گاهي خيلي تلخ-قبول داره اينا را نوشتم تا بهشون بگم
كه هنوز هم دلم براشون تنگه هنوز هم نبودشون غصه دارم ميكنه واين روزا با چند روز فاصله
      سالگرد سفرشان است و بي مناسبت نيست دو تا غزل از دو تا برادراي عزيزم را اينجا بيارم اولي را بهروز گفته و دومي را حسين
     . سبيل و بوسه و سيگار بر لبش حك بود        پدر كه مرد بلند كتاب وعينك بود
       تمام دلخوشي اش قد كشيدن شب بو             تمام دغدغه اش ارتفاع پيچك بود

        دلش زوا شدن يك شكوفه وا مي شد          ولي گرفته ي گلدان تنگ ميخك بود
       غم گذشته نمي خورد و حرص آينده         قلندرانه و رندانه فكر اينك بود
       در اين جهان كه بهارش خزان پي آمد داشت   نساخت پرده سرايي كه مرغ زيرك بود
      شب و صداي خش خود نويس بر كاغذ       و صبح شعر جديدش كه زير تشك بود
       وبعد مدرسه كانجا دگر آقاجانم               آقا مدير من و آن هزار كودك بود
       شكست و خيمه ما هم فرو نشست آري     كه قامت خم رعناش نيز ديرك بود
       پدر! ببخش كه در اين غزل نگنجيدي       بزرگ بودي و شعرم حقير و كوچك بود

غزل 436
      همه روح خسته مادر!همه دل شكسته مادر!    همه تن تكيده مادر!همه رگ گسسته مادر
      تو رها وما اسيران زغم تو گوشه گيران        همه ما به دام مانده تو زبند رسته مادر!
     دم رفتن است باري نظري كه تا ببيني           كه چگونه خانه بي تو به غزا نشسته مادر!
    سفري ست اين كه ميلش نبود به باز گشتي     همه رو به بي نهايت سفرت خجسته مادر!

رنج گران و اشك روان

2011-02-01T14:27:00.000+03:30

روشن رفت! روشني هم رفت! چه فايده داره اين آمدن ها ؟ مثل برق و باد ميان و ميرن . اون قديما , جدايي يعني يه كوچه اونور تر, يه خونه اونورتر, كمي قديمتر يعني نسل من فوقش از شهري به شهري. اما حالا جدايي يعني فاصله ي كوه ها و دشت ها و دريا ها و اقيانوس ها! نشد كه يك بار از رفتنشون زر نزنم, نشد! حالا طول ميكشه تا من حالم سر جاش بياد. اين حس منو اونايي متوجه مي شن كه پاره ي تنشون پيششون نيست . دعا ميكنم يه روز بياد كه روزگار دوباره روزگار بشه!و خانواده ها باز كنار هم. تا اون روز واسه دلاي نازك و پر پري مادرا دعا كنيد!!!!!!

از سر دلتنگي

2011-01-27T15:05:00.000+03:30

بچه كه بوديم غروب كه مي شد حياط را آب و جارو ميكرديم و فرشا را مي برديم و پهن ميكرديم و كلي همونجا با خواهر و برادرم حال ميكرديم و مادر هم كه مشغول آماده كردن شام بود ما را به حال خودمون ميذاشت كه از سر و كول هم بالا بريم و بالش ها را توپ كنيم و از اين سر به اون سر نثار سر و كله ي هم كنيم و هميشه در اين نبرد حسين برنده بود ! خب هم بزرگتر بود وهم پسر! مادرم كارش كه تموم ميشد ميومد حياط يكي از بالشاروميدايم كه بهش تكيه كنه و لم بده وكمي بعد حسين ميفتاد به التماس و در خواست كه مامان قصه بگه مامان هم پس از كلي نه ونو شروع ميكرد قصه كه تموم ميشدد ميگفت خب ديگه بسه الان بابا تون ميرسه من صداي پاشو ميشنوم! ما هم تند وتند همه چي رو مرتب ميكرديم و با باور اين كه مامان صداي پاي بابا را ميشنود و هي ميپرسيديم: حالا بابا كجاست؟ و مامان ميگفت مثلا سر كوچه ي سوم .... دوم .... اول... و ه.....مي .ن حا....لا....در ميزنه! و دقيقا همون موقع پدر با سه ضربه آمدنش را اعلام ميكرد و اين حسين بود كه شب ها بايد در را باز مي كرد. سلام و عليك بابا بود و گاهي گلايه ي مامان از شلوغي ما و مخصوصا حسين و بعد شام و وبيشتر وقتا شب نشيني . و بعد ... موقع خواب كه كيف اصلي اينجا بود . رختخوابا پهن ميشد و همه رديف ميرفتيم تو جاهامون . من و حسين جاهامون نزديك هم بود و شروع مي كرديم به سير و سفر در آسمان پر ستاره ي شهر مون ! عجب آسموني! پر پر از ستاره هاي ريز و درشت پر نور وكم نور. ستاره ها را نامگذاري كرده بوديم(حسين اين كار را ميكرد) و خب البته كه درشت ترين و درخشان ترينش مال او بود ! از همون موقع انگار ميدونست كه پر نور ترين ستاره ي آسمان غزل امروز ما خواهد شد كلي با ستاره هامون حرف ميزديم و از آرزوهامون ميگفتيم. حسين ميگفت : ببين هرانساني يه ستاره به نامش تو آسمون هست هر وقت ستاره اي سر بخوره يعني يه نفر ميميره ومن جقدر غصه ي اون مرده ي ناشناس را ميخوردم و تو دلم دعا ميكردم كه ستاره ي پدر و مادرمون هيچوقت سر نخوره .. اون وقتا خيلي در باره مرگ نميدونستم هنوز هيچكدوم از بزرگاي خانواده فوت نكرده بودن ولي وقتي يه ستاره سر ميخورد دل من هم سر ميخورد و گريه ميكردم و بالشم هميشه خيس بود ..... حالا ديگه حسين نيست حسن نيست پدرو مادر نيستن ديگه اون آسمون پر ستاره هم نيست اون حياط هم خالي و تنها تو همون گوشه ي شهرمون دوران پيري و كهولتش را طي ميكنه. دلم بزاي حسين و حسن و مامان و بابام تنگه خيلي تنگ باور كنيد انگار دنيا خاليستو آسمون بي ستاره و جاي عشق تو دنيا تنگ است خيلي!.

مقدمه!

2011-01-20T19:35:00.000+03:30

سلام به همه!بالاخره من هم تصميم گرفتم دوباره بنويسم! ناسلامتي انگار سالها معلم بودم اونم از نوع ادبياتش! معلمي كه عاشق بود يا عاشقي كه معلم بود! اين عشق هم عجب چيزي است! همه فكر ميكنن عاشقن ! شايدم درست فكر ميكنن. بگذريم. جونم براتون بگه كه من نوشتن را دوست دارم يواشكي بگم كه من خواهر حسين و حسن وبهروز منزوي هستم و به هر سه تاشون افتخار ميكنم . من خواهم نوشت از هر چه كه پيش آيد از خودم و خاطراتم و تجربياتم از بچگي و جواني ميانسالي و....از روزگار كه گاهي تلخ وگاهي شيرين همراهيم كرده تا امروز . پس حالا دستمو بگيرين غلطامو بگيرين و اين دفعه شما معلم باشيد ومن شاگرد يا حق!